Wet collectieve warmte

Gemeenten krijgen de regie

Een van de meest ingrijpende veranderingen is dat gemeenten in de nieuwe situatie een centrale rol krijgen in de warmtetransitie. Zij mogen voortaan warmtekavels aanwijzen: een geografisch afgebakend gebied waar een nieuw warmtenet kan worden aangelegd. Deze kavels kunnen ook over gemeentegrenzen heen lopen. 

Daarnaast mogen gemeenten beslissen welke marktpartij binnen zo’n kavel warmte mag leveren. Zonder deze goedkeuring mag geen enkele partij starten. Lokale overheden krijgen dus veel meer zeggenschap.

Publiek meerderheidsbelang verplicht voor warmtebedrijven

Warmtebedrijven moeten in de nieuwe situatie een publiek meerderheidsbelang hebben. Dat betekent dat minimaal 50% van de aandelen (indirect) in handen moet zijn van het rijk, een provincie of gemeente. Of van een warmtegemeenschap. Dit gebeurt stapsgewijs: 

Voor nieuwe warmtenetten geldt een ingroeiperiode van zeven jaar. Lukt het binnen deze periode niet om een publiek bedrijf aan te wijzen? Dan kan tijdelijk alsnog een private partij worden gekozen om de levering te verzorgen. 

Voor bestaande warmtenetten geldt een langere overgangsperiode van minimaal 14 en maximaal 30 jaar.  

Verplichte duurzaamheidsnormen

Om warmtenetten sneller te verduurzamen introduceert de Wcw nieuwe wettelijke eisen. Vanaf 2030 geldt in ieder warmtekavel een verplichte CO₂-norm. Deze wordt de jaren daarna steeds scherper, met als doel volledig CO₂-vrije warmtelevering in 2050. 

Warmtebedrijven moeten investeringsplannen opstellen waarin zij laten zien hoe zij hun systemen verduurzamen. Daarnaast worden hun daadwerkelijke CO₂prestaties verplicht inzichtelijk. Niet alleen voor toezichthouder ACM, maar ook voor klanten. Zo krijgen afnemers beter zicht op de herkomst en duurzaamheid van hun warmte.